วันนี้ (ตาบวม)ตื่นตั้งแต่ 05.30 น.ออกจากโรงแรม 06.00 น. นี่ขณะเวลาเช้านะ รถขาออกไปขนส่งสายใต้ก็เริ่มติดแล้วนะ ส่วนขาเข้าไม่ต้องพูดถึงเลย ถึงสายใต้ 07.00 น.ต้องไปรับของที่สถานี 2 ไปเดินดูไหนละของที่ส่งมามีแต่ลัง กล่องกระดาษทั้งนั้นเลย โทรกลับไปถามคุณแม่บ้าน เค้าใส่ซองกระดาษสีน้ำตาลมา ก็หาอีกละอยู่ไหนกัน ปรากฏว่าที่เป็นกล่องนะขนออกมาหมดแล้วแต่ของที่เป็นชิ้นเล็กๆ บัสโฮสเตสเพิ่งจะเดินถือมาให้ หือ (คนยิ่งใจคอไม่ดีอยู่ด้วย)กลับเข้า กทม.ใหม่อีกรอบเวลานี้ละรถติดระงมเลยละ 07.45 น.ถึง ถ.เพชรบุรีตัดใหม่ 09.00 น.เห็นหน้าเจ้านายแล้วดีใจอย่างมาก หยิบซองกระดาษสีน้ำตาลที่ไปเอาที่สายใต้ให้และ "สารภาพบาป" ว่าเมื่อวานพยายามโทรหาจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแต่โทรไม่ติด ก็เลยตัดสินใจด้วยการสั่งของใหม่ที่เหมือนกับของที่หายไปมาคืน เสื้อสีเหลือง 2 ตัว ราคา 1,200 บาท เล่าไปก็เหมือนจะร้องไห้ไปด้วยนะ พอเล่าเสร็จดูหน้าเจ้านาย (เจ้านาย จะหัวเราะ ก็หัวเราะไม่ออก จะว่าสะเพร่าก็ไม่ว่าอะไร)เป็นหน้าตาที่เอ๋อ เอ๋อ หรือรับมุกไม่ทัน แต่พูดมาประโยคนึง "สงสัยระบบโทรศัพท์คงกลั่นแกล้งเธอด้วยทำให้โทรไม่ติด เลยต้องซื้อเสื้อใหม่มาคืนซ้ำอีก 2 ตัว" โอยพระเจ้าจ๊อด 

  ทั้งๆ ที่วันนี้มีประชุมแต่ก็ยอมรับว่าทำงานไม่เต็ม 100 ใจมันหดหู่นะ อะไรๆ ก็แย่ไปหมด นั่นสิที่เค้าบอกว่าชนะใจนะยากที่สุดกว่าชนะอย่างอื่นเลย ยอมรับจริงๆ แต่การได้โน๊ตบุ๊คสีแสบสันมา 1 ตัว กับการแลกกับเอกสารหายที่ประเมินค่าด้วยตัวเงินไม่ได้มันแย่กว่า มาก..ถ้ามีโดเรมอน ขอไทม์แมชชีน ย้อนเวลากลับไปได้จะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เลยจริงๆ